“Niet normaal maken wat niet normaal is…”

Dit jaar, 2020, zou mijn jaar worden. Sinds 2010 heb ik 2 bijna faillissementen weten te overleven en heb ik de afgelopen jaren mijn bedrijf volledig getransformeerd naar een nieuw verdienmodel. Ik verkoop tegenwoordig plezier (door mensen te leren drummen op muziek). En wie wil nu geen plezier? Dus dacht ik dat ik een grote en redelijk veilige/stabiele markt had gevonden. Vorig jaar had ik goed afgesloten en was het me gelukt om het bedrijf gezonder te maken dan vele jaren ervoor. Voor het eerst sinds 2010 had ik weer een positief Eigen Vermogen op de balans. Dit jaar zou ik zelfs schulden vrij worden en voor het eerst sinds 2 jaren weer eens met mijn kinderen op zomervakantie kunnen gaan naar Mallorca. Het zag er allemaal rooskleurig uit. Totdat……

Totdat het Coronavirus om de hoek kwam kijken. Na de eerste persconferenties werd het me al snel duidelijk dat dit virus wel eens heel gevaarlijk zou kunnen zijn. Ik heb vanuit mijn maatschappelijke verantwoordelijkheid mijn zaak dan ook een week eerder vrijwillig gesloten (gelijktijdig met de horeca), voordat ik dat moest van de overheid.
Gewoon een kwestie van gezond verstand gebruiken. Als iedereen zich dan zou houden aan de maatregelen zouden we binnen afzienbare tijd weer open mogen/kunnen gaan, zodat financiële en maatschappelijke schade nog mee zou vallen.

Het viel me zwaar. Het voelde alsof ik weer terug bij af was. Maar dat niet alleen; hoe zou de toekomst eruit gaan zien? Zou ik het überhaupt overleven? En zou mijn bedrijf nog bestaansrecht hebben? Maar ook was ik van de ene op de andere dag werkloos. En als je zoveel van je werk houdt als ik, dan doet dat mentaal iets met je. Ik lach namelijk ontzettend veel tijdens mijn werk en ik krijg er altijd ontzettend veel voldoening van om mensen een ‘geluksmomentje’ te bezorgen.
Mijn dagritme veranderde. Vond het moeilijk om uit bed te komen en kon mezelf ook niet motiveren om te gaan sporten. En dat voor iemand die minimaal 6 dagen per week in de spotschool zat. Ik werd depressief. Kende mezelf niet meer.

Naarmate de weken vorderden en de cijfers van het aantal Coronadoden bleven dalen, zag je het op straat en in de winkels geleidelijk aan steeds drukker worden. Echter, gingen we niet terug naar normaal, maar werd ons verkondigd dat we maar moesten gaan wennen aan het idee van ‘het nieuwe normaal’. Dat vond ik raar en maakte me opstandig. Waarom mochten mensen wel weer massaal naar de winkels en zou ik niet mijn werk mogen doen? Dus op 28 april, ruim 6 weken nadat ik mijn zaak had gesloten, was ik weer gestart met een groepje van 3 personen. Mijn redenatie was; als ik thuis 3 personen mag ontvangen, dan kan dat toch ook bij mij op de zaak (300m2)? Je wilt niet weten hoe emotioneel ik die eerste sessie was. Wat was het fijn en wat deed het me goed om ‘mijn ding’ weer te kunnen doen. Helaas was het van korte duur. Na 2 dagen werd ik teruggefloten. Ik zou maximaal met één persoon een sessie mogen doen. Meer dan een-op-een, zou gezien worden als een samenkomst. En een samenkomst was op dat moment verboden.

Dat was het breekpunt voor mij. Ik vond dat zo ontzettend oneerlijk en ik kon het ook niet begrijpen. Het deed me zo ontzettend veel pijn dat het kleine beetje wat ik kon doen, mij ook nog eens afgepakt werd. Ik was intens verdrietig! Dit deed me echt pijn! Waarom zou het ene (winkelen) wel veilig zijn en het andere (drummen in een grote ruimte) niet?

Ik kon me niet meer vinden in de onderbouwing van het kabinet. Is dit het ‘nieuwe normaal’? Dat ik zelf niet meer mag nadenken? Dat mensen niet meer hun eigen verantwoordelijkheden mogen nemen? Dat ik mijn vrijheid kwijt ben? Dat is voor mij de aanleiding geweest om op zoek te gaan naar antwoorden. Om meer kennis tot me te nemen. Tot mijn verbazing werden/worden er geen kritische vragen gesteld in de mainstream media en ook ontbreekt het aan een open debat in de Tweede Kamer.

Ik heb veel van mijn kennis opgedaan op YouTube en verwijzingen naar wetenschappelijke artikelen. Dat heeft een compleet andere kijk op zaken gegeven dan wat ik de mainstream media, RIVM of het kabinet hoor zeggen.
Het enige wat ik de beleidsmakers nu nog hoor zeggen is, dat er nog steeds heel veel onduidelijk is over het virus en over de verspreiding ervan…

Ik denk daar inmiddels anders over en daar wil ik me hard voor maken. Dat doe ik omdat ik er stellig van overtuigd ben, dat onze Koning op 4 mei niet voor niets deze uitspraak heeft gedaan. “Niet normaal maken wat niet normaal is. En onze vrije, democratische rechtsstaat koesteren en verdedigen. Want alleen die biedt bescherming tegen willekeur en waanzin.”